कशातही, कोणातही गुंतायच नव्हत.
नव्हतंच अडकायचं तिच्यात – कोणत्याही संदर्भांनी !
कोणतीच घुटमळ नको होती त्याला – तिच्या पैंजणापासली ...
तरीही तिची सोबत हवीशी होऊन गेली त्याला बंधनांशिवायची.
बाईपणात पिचलेली आई आठवत राहिली की ...
तिच्याच समोर कितीदातरी संतापानं येरझाऱ्या घालायचा .
“ कोणत समाधान असतं, तुम्हा बायकांना बंधनाचही ” अनेकदा विचारत रहायचा.
कुशीत शिरायचा तिच्या , तेव्हा तिला वाटायचं, आपल्यात हा आई तर शोधत नसावा ना ?
थकून झोपलेल्या त्याच्या पाठमोऱ्या शरीराकड पहायची तेव्हा दिसत रहायचं तिला तिच जग त्याच्या पाठीवर साचलेल.
खरतर तिलाही नकोच होत कुठलही बंधन...
तो भेटला आणि ती अडकत गेली त्याच्यामध्ये, तिच्याही नकळत.
तिला तिचे असे संदर्भ हवे होते...
तिची स्वतंत्र जागा हवी होती.
आणि तो मात्र ठाम. कोणतीही चौकट त्याच्यासाठी बनलेली नसल्यागत.
कशातच गुंतायच नव्हत त्याला . स्वत:चं घर नको, गाडी नको ... अगदी माणूस ही नको –
‘ एकदा मेलो की काय राहत मागे ?’ त्याचा नेहमीचा प्रश्न...तिला निरुत्तर करायचा.
मृत्यूच्या एका क्षणासाठी, आयुष्यभर जपलेल हे परकेपण आणि पोरकेपण तिला अगदीच टोकाच वाटायचं.
परवा ....
तो गेला ....
ती
तिच्या सोबतचे दिवस
काही पत्र
तिला लपेटून राहिलेला त्याच्या शरीराचा वास
त्याने थोडीफार जमवलेली भांडीकुंडी , त्याचे कपडे
त्याची आई ...
तसच मागे ठेऊन.
